De Hongerpunt


Er was eens een klein bakkertje in het Brabantse dorpje Woudrichem. Brood en een klein deel banket, dat was wat er werd verkocht. Toch was er één product dat er duidelijk uit sprong. Het hele dorp kende het en mensen kwamen er zelfs speciaal voor naar dit bakkertje. Hoe het heette? De Hongerpunt.



Vandaag de dag gooien bakkers veel producten en restjes, zoals overgebleven deeg en de randjes bij het snijden van gebak, in de afvalbak. Dat is eigenlijk heel zonde, want het is vaak nog eetbaar én lekker. Dat bakkertje uit Woudrichem had daar met de Hongerpunt de perfecte oplossing voor bedacht. Hij zou het koek en gebak dat aan het eind van de dag over was, een nieuw leven inblazen.

Het concept dat de bakker bedacht, is eigenlijk heel eenvoudig. Aan het eind van de dag gooide hij namelijk al het lekkers dat over was bij elkaar en bakte dat opnieuw in de oven. Zo maakte hij er een nieuw product van: de Hongerpunt.
Omdat er elke dag andere producten overbleven, was de smaak steeds nét iets anders. De ene keer zaten er in de Hongerpunt stukjes noot en de andere keer rozijntjes. Het was dus altijd een verrassing!

De Hongerpunt was een goedkope lekkernij. Het was tenslotte een product dat gemaakt werd van banket dat anders zou worden weggegooid. Kinderen konden met hun zakgeld een Hongerpunt kopen, want het kostte niet meer dan een kwartje.
Maar oh, wat deed de Hongerpunt zijn naam eer aan! Na het eten van deze lekkernij had je echt geen honger meer. De Hongerpunt zag eruit als een blok gevulde speculaas, maar dan met een vulling van koekkruimels en noten of rozijnen.

Momenteel is er nog welgeteld 1 bakker in Nederland die de Hongerpunt verkoopt. Dat is De Echte Bakker Timmer op Texel. Deze is in een modern jasje gestoken, want er zit een laagje roze fondant op. Mocht je je weer even in je kindertijd willen wanen en de smaak van de Hongerpunt willen herbeleven, dan kun je dus bij deze bakker langsgaan!

Hongerpunt

Follow
photo by:

1 Comment

  1. De bakker was voor mij om de hoek: Bakkerij Groeneveld in de Kerkstraat in Woudrichem, in de volksmond “Trui Mik” genoemd. Ik kan me de hongerpunt herinneren als gisteren. Zoals bakker Timmer de hongerpunt verkoopt, zo ken ik hem niet. Hij lijkt meer zoals al het plaatje hierboven, maar dan zat er ook iets van stroop doorheen: het was dus geen droge hap. En inderdaad: na het eten van een hongerpunt kon je onmogelijk nog honger hebben!
    Trouwens, aan de andere toonbank werd er rookwaar verkocht, sigaren, sigaretten en pruimtabak. Buiten hing een snoeprollen automaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *